Bir Çiftlik Mandırası, Çayırda Beslenen Sütün Özgün Tereyağına Dönüştüğünü Anlatıyor

Üretim, süt sürüden ayrıldığında ve çiftlikte yer alan mandıraya paslanmaz çelik borularla taşındığında başlar. 35 plakalı bir santrifüj, kremayı tam sütten ayırır: santrifüj kuvveti yağı yukarı doğru hareket ettirirken, yağsız süt makinenin karşı tarafından çıkar.

Krema, özel bir yayık makinesine aktarılmadan önce dinlenmeye bırakılır. Tereyağının peynir altı suyundan ayrılmasına izin vererek yaklaşık bir saat boyunca hareket halinde kalır. Daha sonra tereyağı, kalan sıvıyı çıkarmak için iki kez soğuk suyla yıkanır. Nihai seçim tuz ekleyip eklememekle ilgilidir; ürüne başka bir bileşen eklenmez.

Tereyağının doğal sarı rengi, katkı maddelerinin yokluğu ve ineklerin çayır bazlı diyetleri ile ilişkilidir. Bu, sütte bulunan beta-karotenden kaynaklanır. Aynı üretim sistemi, kaynakta, çayırda yetiştirilen hayvanlarda daha yüksek miktarlarda rapor edilen omega-3 ve konjuge linoleik asit seviyeleriyle de ilişkilidir.

Bu özellikler, özellikle margarinle karşılaştırmalarda, diyet içinde tereyağının yerini yeniden gündeme getirdi. Raporun alıntıladığı uzmanlar, konunun sıkça öne sürüldüğü kadar mutlak olmadığını belirtti. Hiçbir yiyeceğin, tek başına sağlık açısından zararlı olmadığını ve tereyağının ölçülü tüketilmesinin kardiyovasküler risk oluşturmadığını söylediler. Dikkate alınması gerekenin, kahvaltıda yenilen tek bir öğe yerine genel beslenme alışkanlıkları olduğunu belirttiler.

Serra Negra mandırasında kullanılan yöntem, şimdi kullanılan paslanmaz çelik ekipmandan daha eski bir süreci de yansıtıyor. Tereyağının kökeni hakkındaki bir hipotez, Neolitik dönemde hayvan derisi kaplarda taşınan sütün taşınırken çalkalanmasıyla tesadüfen ortaya çıktığını öne sürüyor.

Sümer kayıtları, MÖ 2500 civarında bu süreci tanımlar. Aradan geçen binyıllar boyunca teknoloji değişmiş olsa da, temel sıra; süt yağını tereyağına dönüştüren çalkalama, sıcaklık ve zaman olarak kalmıştır.