Nepal Diasporası, Politika Değişiklikleri Ortasında Süt Ürünleri Çiftçiliğini Artırmak İçin Eve Dönüyor
Yurtdışında çalışan birçok Nepalli, memleketlerinde karlı bir iş fırsatı olarak süt ürünleri çiftçiliğine yöneliyor. Nepal'in Manahari Kırsal Belediyesi, yerel süt ürünleri endüstrisini canlandırmak için çiftçilere süt için aylık ödemeleri garanti eden bir politika uyguladı. Eski bir göçmen işçi olan Ram Mani Neupane'ye göre, bu politika, onun geri dönme ve sığır çiftçiliğine yatırım yapma kararında belirleyici oldu. Neupane, günde yaklaşık 50 litre süt üreten dört ineği yönetiyor ve aylık brüt geliri yaklaşık 100,000 Nepal rupisi.
Merkezi İstatistik Ofisi'nin 2021 Ulusal Tarım Sayımı, sığır çiftçiliğiyle uğraşan hane sayısının 2011 yılında 22.81 lakh aileden 2021'de 17.8 lakh aileye önemli ölçüde azaldığını gösteriyor. Bu genel düşüşe rağmen, belirli yerel politikalar bazı bölgelerde büyümeyi teşvik etti. Manahari'nin bir numaralı bölgesinde, 270 çiftçi yerel bir toplama merkezine günlük yaklaşık 3,200 litre süt sağlıyor ve çiftçilere aylık toplam 6.8 milyon Nepal rupisi ödeme yapılıyor. Bu sistem, süt üretimini günde 1,200 litreden 3,200 litreye çıkardı.
Geri dönen göçmen Sagar Khanal, 30 inekli bir süt çiftliğine 1.7 milyon Nepal rupisi yatırım yaptı ve aylık 3.5 lakh rupiden fazla gelir elde ediyor. Masraflardan sonra yaklaşık 150,000 rupiyi tasarruf ediyor. Bölgedeki çiftçiler, verimliliği artırmak için inek matları, toz ağları ve süt kalitesi kontrolleri için otomatik sistemler gibi modern çiftçilik tekniklerini benimsiyor. Manahari Kırsal Belediyesi de çiftçilere veteriner hizmetleri sağlayarak ve gerekli ilaçları dağıtarak destek veriyor.
Yerel hükümetin proaktif politikaları, sadece geri dönen göçmenlerin geçim kaynaklarını iyileştirmekle kalmadı, aynı zamanda ülke genelinde sığır çiftçiliğinin azalmasıyla birlikte süt ürünleri sektörünü daha cazip hale getirdi. Bu gelişmeler, Nepal'in tarımsal manzarasında hedeflenen yerel müdahalelerle yönlendirilen önemli bir değişimi ortaya koyuyor.
